چند هفته پیش کمپینی به مضمون "امام نقی" در اینترنت آغاز شد. در صفحات مختلف این کمپین افراد نامعتقد به دین شروع به ساختن طنز درباره ی امام نقی می کردند. پس از مدتی نوشته های این کمپین خشم دینداران را برانگیخت و باعث شد نیروهای بسیج و اطلاعات جهت ناامید ساختن قشر مذهبی مخالف جمهوری اسلامی پروپاگاندای خود را آغاز کند. از طرفی شرکت کنندگان در این کمپین تهدید به دستگیری شدند و از طرف دیگر طوری تلقین شد که گویی جنبش ضد حکومت، یک "دیکتاتوری ضد مذهب" است. به شخصه کسی بودم که در این کمپین فعالیت داشتم اما قسمت اخلاقی کار خود را بر این می دانم که هیچ دینداری مجبور به خواندن آن صفحات نبود. یک محفل بود. محفلی که من و همعقیده هایم می توانستیم برای هم نقل کنیم و خوش باشیم. اگر محفل بودن به قصد خوش بودن را جرم بدانیم مسلمانان که هر روزه گوشت گاو و گوساله را در وعده های غذا جهت رفع گرسنگی میل می کنند، مطمئنا بسیار سخیف تر به عقیده ی 950 میلیون هندو اهانت می کنند.
تمام این قضایا محکی است در راستای سوالی که شاید بارها از خود پرسیده ایم. دینی که مرتدان را اعدام می کند آیا دیندارانش به حقوق بشر و آزادی پایبند خواهند ماند؟
عکس برگرفته از اینجا، با تشکر از وحید آنلاین
تمام این قضایا محکی است در راستای سوالی که شاید بارها از خود پرسیده ایم. دینی که مرتدان را اعدام می کند آیا دیندارانش به حقوق بشر و آزادی پایبند خواهند ماند؟
عکس برگرفته از اینجا، با تشکر از وحید آنلاین

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر